Μετά την εκδοτική και κινηματογραφική επιτυχία του βιβλίου του Μη μου πεις ότι φοβάσαι (Κριτική, 2018), ο Τζουζέπε Κατοτσέλα επιστρέφει με ένα σπουδαίο μυθιστόρημα ενηλικίωσης.

Πρωταγωνιστής του είναι ο Φραντσέσκο, παιδί μεταναστών από τη νότια Ιταλία, που μεγαλώνει στα προάστια του Μιλάνου και ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας. Στον Βορρά ο Φραντσέσκο έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρότητα και τον κυνισμό της πόλης, ενώ συνάμα γνωρίζει τον έρωτα. Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουν οικογενειακώς στην Μπαζιλικάτα, όπου η ύπαιθρος και ο απλοϊκός ξάδερφος Λουτσιάνο τού προσφέρουν μια φαινομενική αίσθηση ελευθερίας. Στην πραγματικότητα όμως, στον Νότο η ελευθερία του περιορίζεται από την εμμονή των ανθρώπων στην παράδοση.

Ο νεαρός Νταβίντ Μπέντιγκερ, επίδοξος συγγραφέας, φτάνει στη Βαρσοβία της δεκαετίας του 1920 αναζητώντας εκδότη για το δοκίμιό του και νόημα στη ζωή του. Εμπλέκεται σε έναν λευκό γάμο και ταλαντεύεται ανάμεσα στην πολιτική, τον έρωτα και τη φιλοσοφία. Περιμένοντας την έκδοση του δοκιμίου του, εντέλει μένει μετέωρος, αρνούμενος τον χρόνο και την πραγματικότητα.

Δεκαετία του ’70. Η Κάρμεν αναθυμάται το παρελθόν της. Εκείνη και οι δύο αδελφές της, κόρες Ισπανών Δημοκρατικών, είχαν σταλεί από τους γονείς τους στη Γαλλία, όταν ήταν παιδιά ακόμη, για να γλιτώσουν από τη δικτατορία του Φράνκο. Κατέληξαν σε ένα μικρό χωριό στον Νότο, τη Μαρσεγιέτ, όπου ζούσαν και δούλευαν μαζί στο οικογενειακό ξενοδοχείο. Η Κάρμεν ασφυκτιά, ερωτεύεται έναν περαστικό ταυρομάχο, τον Αντόνιο, και φεύγει μαζί του στη Μαδρίτη. Εκεί φυλακίζεται για επτά χρόνια ως συνεργός του Αντόνιο στις παράνομες δραστηριότητές του. Στη φυλακή, η Κάρμεν υφίσταται βία και ταπεινώσεις, εθίζεται στα ναρκωτικά, αλλά εντέλει σώζεται κυρίως χάρη στη φιλία που αναπτύσσει με μια μεγαλύτερη σε ηλικία κρατούμενη και στην παρηγοριά που βρίσκει στην ανάγνωση μυθιστορημάτων. Όταν αποφυλακίζεται, επιστρέφει στο χωριό, αλλά οι αδελφές της δεν την έχουν συγχωρέσει που τις εγκατέλειψε. Η Κάρμεν προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση τους και παράλληλα συνδέεται ερωτικά με τον Εσκούτο, έναν νεότερό της άντρα, εντελώς διαφορετικό από τον Αντόνιο.

Το μυθιστόρημα της τραγουδίστριας και ηθοποιού Ολίβια Ρουίζ ξεδιπλώνει μια θυελλώδη ιστορία που μπλέκεται αναπόδραστα στα γρανάζια της μεγάλης Ιστορίας· στο τέλος η βία κατατροπώνεται και η αγάπη θριαμβεύει.

Σε έναν δασώδη λόφο στα περίχωρα της Ζυρίχης κατοικεί ο πρώην ομοσπονδιακός βουλευτής Δρ Στοτς, περιστοιχισμένος από τα πορτρέτα μιας νεαρής γυναίκας. Η Μέλοντι ήταν κάποτε μνηστή του, περίπου σαράντα χρόνια πίσω, αλλά λίγο πριν τον γάμο τους εξαφανίστηκε. Διηγείται την ιστορία της ζωής του στον νεαρό Τομ Έλμερ, τον οποίο έχει ορίσει διαχειριστή της κληρονομιάς του. Με τον καιρό, ο Τομ αρχίζει να αναρωτιέται αν ο εργοδότης του είναι πραγματικά αυτός που θέλει να δείχνει ότι είναι και αν οι αφηγήσεις του είναι αληθινές ή βγαλμένες από το μυαλό του. Ο Τομ και η ανιψιά τού Στοτς, Λάουρα, ξεκινούν έρευνες που φτάνουν μέχρι και την Ελλάδα.

Τρία αμετάφραστα κείμενα του κορυφαίου Αυστριακού συγγραφέα Stefan Zweig συνθέτουν ένα μελαγχολικό σκηνικό γεμάτο εικόνες και λυρικότητα. Ο Zweig, με λογοτεχνική δεινότητα και ποιητική διάθεση, καταπιάνεται με σημαντικά θέματα όπως η θρησκεία, η πίστη, ο έρωτας, η αγάπη και τα όριά της.

Η παρούσα ανθολογία με τους ερωτικούς στίχους τού Γιάννη Κοντού εκδίδεται 10 χρόνια μετά τον θάνατό του και έρχεται να φωτίσει περισσότερο την πλευρά του εκείνη που τον έκανε αγαπητό μέχρι και σήμερα, ειδικά στους νέους: τον τρυφερό του χαρακτήρα. Ο Γιάννης Κοντός ταξίδεψε κυρίως στην πόλη (Αθήνα) και σε δωμάτια, πραγματικά ή φανταστικά. Σκηνοθέτησε τόσο το έργο όσο και τη ζωή του με τα υλικά της καθημερινότητας. Η ποίησή του είναι γεμάτη από τα σώματα και τα μέρη τους: ώμους, λαιμούς, χέρια, στόματα, μάτια, μαλλιά, φλέβες. Αλλά και από όσα εκπέμπουν τα σώματα: χαμόγελα, αναπνοές, λόγια, φωνές, ίχνη, φιλιά, αγκαλιές, ψιθύρους, ομιλίες.

H νέα νουβέλα του Στέλιου Παπαγρηγορίου κινείται μεταξύ αυτοβιογραφίας, νουάρ και δοκιμίου. Η αφήγηση ακολουθεί τον κεντρικό χαρακτήρα (έναν περιθωριοποιημένο δημοσιογράφο και μουσικό), ο οποίος, αδυνατώντας να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του, στρέφεται ενστικτωδώς εντός του, ανακαλύπτοντας εκεί έναν θόρυβο που δυναμώνει επικίνδυνα. Παράλληλα, η αφήγηση παρακολουθεί την πηγή ενός μυστήριου βουητού που μοιάζει να βγαίνει από τα ίδια τα σωθικά της Αττικής. Κοιτώντας μέσα και πέρα από το διάφανο κέλυφος του χαρακτήρα, γινόμαστε ακούσιοι μάρτυρες του χαοτικού ρυθμού και της καταιγιστικής εναλλαγής των αισθήσεων ενός πλάσματος που παλεύει να επιβιώσει μέσα σε οχήματα, πλατείες, καταστήματα και πεζοδρόμια. Το βιβλίο ξεναγεί τον αναγνώστη στην απελπιστικά σκληρή πραγματικότητα της Αθήνας, ακολουθώντας μια διαδρομή που αναπόφευκτα καταλήγει σε σπασμωδικές αντιδράσεις, ειδεχθείς πράξεις και αστυνομικά τμήματα.

Με το δεύτερο ποιητικό του βιβλίο, ο Γιάννης Κοτσιφός επιχειρεί ένα οδοιπορικό «ανθρώπινων δεσμών», όπως γράφει χαρακτηριστικά σε έναν στίχο του. Αναλαμβάνει τον ρόλο του παρατηρητή και συναντά «τη σιωπηρή αγωνία των ταξιδιωτών / που πάντα θα διαλέγουν να δειπνούνε μόνοι». Τα ίχνη της συνθέτουν ένα μυθιστόρημα των μυθιστορημάτων: το γράφουν όλοι, και κανένας δεν θα μπορεί να το διαβάσει ακέραιο ποτέ. Με αυξημένη ποιητική ενσυναίσθηση, επισκέπτεται νοερά τόπους όπως η Στοκχόλμη, η Σκοτία, το Σεράγεβο, το Αμβούργο, η Λισαβόνα, καταγράφοντας την απουσία της αθωότητας και της αγάπης. Το πικρό χιούμορ, η λιτότητα και η ησυχία του λόγου τού επιτρέπουν να αναδείξει λεπτές αποχρώσεις αισθημάτων: «Δεν θα αγαπήσουμε με λίγη απ’ την αδημονία / εκείνου του απογεύματος που άγγιξα την επιφάνεια του θρανίου σου / όπως θα βύθιζα τα δάχτυλά μου στο νερό ενός ρηχού ποταμιού / κοιτάζοντας προς τα κει που με περίμενε η θάλασσα». Εντέλει, όμως, ο ποιητής επινοεί μια ανοιχτή έξοδο προς την ελευθερία συμπεριλαμβάνοντας και όσους ακόμα μπορούν να ταυτιστούν με μια λυτρωτική λύση: «Κανείς δεν χρειάζεται να αποφασίσει προς τα πού να κοιτάξει».