Στο μεταξύ ο κύριος Φιάλα κάθεται στο σκοτεινό δωμάτιο. Το φως δεν το ανάβουν. Το φως χρησιμοποιείται μόνο όταν γευματίζουν και όταν πάνε για ύπνο. Για ποιον λόγο άλλωστε χρειάζεται τώρα φως; Ένα ρόδινο σύννεφο ευτυχίας εξακολουθεί να τυλίγει το κεφάλι του. Τον περιβάλλει τόσο τρυφερά, που δεν ακούει καθόλου το σκούξιμο της Κλάρας. Εκείνος που έχει γλιτώσει από θανάσιμο κίνδυνο, εκείνος που ξεπέρασε μια τεράστια δοκιμασία αισθάνεται κάτι παρόμοιο. Γιατί ο κύριος Φιάλα νιώθει πως έχει σωθεί πραγματικά χάρη στο έγγραφο που κρύβει στην τσέπη του. Δεν τον απειλεί πια κανένα τρομερό μέλλον, καμιά φρικτή μοίρα δεν καραδοκεί στο κατώφλι του.

Λεγόταν πως ο ασθενής αντιστεκόταν, ακόμη και μέσα στους πιο φρικτούς πόνους, στη χορήγηση μορφίνης. Και τις ώρες που η συνείδησή του βυθιζόταν στην ομίχλη πάσχιζε να σηκωθεί από το κρεβάτι και έδινε την εντύπωση ανθρώπου που έψαχνε κάτι. Ποτέ δεν αρνήθηκε την τροφή, παρόλο που τα σωθικά του δεν ήταν παρά μια πληγή, ένα εκρηκτικό απόστημα. Σ’ αυτά τα πραγματικά γεγονότα προστέθηκαν φυσικά και κάποιοι θρύλοι, που έβρισκαν μεγάλη απήχηση στο προσωπικό. Απέδιδαν στον καημένο τον κύριο Φιάλα ηράκλεια δύναμη. Έλεγαν πως το σκελετωμένο χέρι του είχε αρπάξει τον καρπό μιας νοσοκόμας και λίγο έλειψε να τον σπάσει.