Είναι ο μόνος τρόπος, το ξέρουν όλοι, o πανάρχαιος, ατιμωτικός, εντούτοις ο αναντικατάστατος τρόπος μάχης του αδύναμου ενάντια στον ισχυρό. Κανείς δεν σκέφτεται την αντίσταση. Μπορεί ένας Εβραίος να πολεμήσει ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του; Κάτι τέτοιο φαντάζει στα μάτια τους τόσο γελοίο όσο και αδιανόητο, δεν ζουν πια στην εποχή των Μακκαβαίων, έχουν επανέλθει οι μέρες της σκλαβιάς. Οι Αιγύπτιοι επέστρεψαν, αυτοί που σημάδεψαν τον εβραϊκό λαό με τη στάμπα της παντοτινής αδυναμίας και δουλείας. Ούτε η πλημμυρίδα των ετών μέσα στους αιώνες δεν μπόρεσε να την ξεπλύνει.

Έτσι ζωντάνεψε ξαφνικά στη ζωή ενός απλού ανθρώπου το όνειρο, όπως ένα όμορφο, προσεκτικά καλλιεργημένο λουλούδι του κήπου ανθίζει στην άκρη του δρόμου, εκεί όπου η σκόνη των περαστικών καταστρέφει όλους τους άλλους βλαστούς. Ήταν ο παροξυσμός ενός συνηθισμένου ανθρωπάκου, ένα σαγηνευτικό, ναρκωτικό όνειρο μέσα σε μια ψυχρή και μονότονη ζωή. Και τα όνειρα αυτού του είδους των ανθρώπων είναι σαν βάρκες χωρίς πηδάλιο, που πλέουν χωρίς προορισμό σε ήρεμα, λαμπερά νερά και λικνίζονται με ευχαρίστηση, μέχρι ξαφνικά η καρίνα τους να προσκρούσει με ένα βίαιο τράνταγμα σε άγνωστη όχθη.

Η ταπεινή του καρδιά βυθιζόταν σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη. Γιατί θέλησε να μεταδώσει το θαύμα σ’ αυτό το παιδί, όταν κανένας δεν του το ζήτησε; Δεν ήταν αρκετό ότι στη ζωή του, που έμοιαζε με γυμνή, ασήμαντη ρίζα γέρικου κορμού που μόνο τα κλαδιά του πάσχιζαν να φτάσουν στον ουρανό, είχε έρθει μια άλλη, νέα ζωή γεμάτη φόβο για να τον εμπιστευτεί και να κρατηθεί σφιχτά πάνω του; Του είχε συμβεί ένα θαύμα της ζωής, το ένιωθε. Η Θεία Χάρη τον είχε ευλογήσει να δώσει και να διδάξει την αγάπη, που η φλόγα της έκαιγε ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία μέσα του, να φυτέψει τον σπόρο της για να ανθίσει και να γίνει ένα υπέροχο λουλούδι.