«Είσαι μια μικρή πολεμίστρια που τρέχει για την ελευθερία», είπε. «Ναι, είσαι στ’ αλήθεια μια μικρή πολεμίστρια». Ενώ μιλούσε, είχε καταπιαστεί να διορθώνει την ελαστική κορδέλα στο μέτωπό μου. Τα δάχτυλά του άγγιξαν τα δικά μου. «Αν το πιστεύεις στ’ αλήθεια, τότε μια μέρα εσύ θα οδηγήσεις τις Σομαλές στην απελευθέρωσή τους από τη σκλαβιά που τους έχουν επιβάλει οι άντρες. Θα είσαι η καθοδηγήτριά τους, μικρή μου πολεμίστρια».

Από τη μια μέρα στην άλλη, οι παραδόσεις του τόπου μας άλλαξαν. Η γη του ήλιου και των χρωμάτων μεταμορφώθηκε σ’ ένα υπαίθριο στρατόπεδο εκπαίδευσης εξτρεμιστών. Όλα τα χρωματιστά μας γκαρμπασάρ, τα τζαμάρ, τα χιτζάμπ δεν επιτρέπονταν πια. Μπορούσαμε να τα χρησιμοποιούμε για να σφουγγαρίζουμε το πάτωμα. Ήμασταν υποχρεωμένες να φοράμε τη μαύρη μπούργκα, αυτή που αφήνει ελεύθερα μόνο τα μάτια.

Η Μπακάρα ήταν το πιο επικίνδυνο μέρος της πόλης. Όλες τις ώρες πλημμύριζε από κόσμο που μπαινόβγαινε ψάχνοντας για αντικείμενα προς πώληση και αγορά, γυρεύοντας πώς να εκμεταλλευτεί ή απλά να χάσει τον χρόνο του. Ήταν γεμάτη απ’ άκρη σ’ άκρη με χρώματα, μπλε, πράσινο, κόκκινο, κίτρινο, λευκό, μαύρο, πολύχρωμα υφάσματα, μπαχαρικά, φρούτα, λαχανικά. Και, πάνω απ’ όλα, γεμάτη με χέρια, γάμπες, πατούσες, πρόσωπα, μάτια που στρέφονταν γοργά εδώ κι εκεί, γεμάτη μπόχα, μυρωδιές, διαθέσεις. Γεμάτη φτυσιές, φλούδια από μπανάνες, μήλα, καρπούζια, υπολείμματα από βερίκοκα, ροδάκινα. Αυτή ήταν η Μπακάρα, μια κόλαση.

Από τα παιδικά μας χρόνια, το Ταξίδι είναι ένα από τ’ αγαπημένα θέματα συζήτησης. Όλοι έχουν ιστορίες συγγενών που έφτασαν στον προορισμό τους, στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία ή την Αγγλία. Ουρές από φορτηγά με ανθρώπους που ψήθηκαν στον ήλιο και πέθαναν στον φούρνο της Σαχάρας. Διακινητές ανθρώπινων πλασμάτων και φρικτές φυλακές στη Λιβύη. Κι έπειτα το πλήθος των ταξιδιωτών που πεθαίνουν στο πιο δύσκολο κομμάτι, το πέρασμα της Μεσογείου, από τη Λιβύη ως την Ιταλία. Άλλος λέει δεκάδες χιλιάδες, άλλος λέει εκατοντάδες χιλιάδες. Απ’ όταν γεννηθήκαμε είμαστε μαθημένοι σ’ αυτές τις διηγήσεις, σ’ αυτούς τους ανεξακρίβωτους αριθμούς. γιατί όποιος φτάνει, όταν τηλεφωνεί στο σπίτι του, λέει πάντα το ίδιο πράγμα: δεν μπορώ να περιγράψω τι ήταν αυτό το Ταξίδι. Ήταν φρικτό, χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Να γιατί πάντα το τύλιγε το πιο βαθύ μυστήριο. Ένα μυστήριο για κάποιους αναγκαίο προκειμένου να φτάσουν στη σωτηρία.
Μια μέρα θα κατάφερνα να νικήσω στους Ολυμπιακούς και θα το έκανα ως γυναίκα, Σομαλή και μουσουλμάνα.
Με το πρόσωπο ακάλυπτο και τα μάτια στραμμένα στον ουρανό.
Μέσα από μια τηλεοπτική κάμερα θα έλεγα σε όλο τον κόσμο τι σημαίνει να πολεμάς χωρίς μέσα για να κατακτήσεις την ελευθερία.